Flashback

De voorbije week was voor mij een constante reis naar het verleden en dit dankzij de top 700 van de 70’s op Joe Fm. Ik had de radio nochtans niet speciaal afgestemd op de zender, maar mijn echtgenoot is enorme fan. Ik was dus genoodzaakt om van de nood een deugd te maken. Vooral omdat ik eerder geneigd ben om naast het fantastische repertoire van Prince, de huidige muziek door mijn earpods te streamen, afgewisseld met een goeie portie rap, techno of de laatste van HAEVN, SYML of Freya Riding. Maar al na het eerste disco-deuntje bleek ik verkocht te zijn en was de poort naar de jaren 70 wagenwijd open gezet. Ik voelde mij plots opnieuw dat kleine meisje dat in de zetel naast de radio gepositioneerd zat, luisterend naar de BRT Top 30 of de immense platencollectie van mijn vader. Want ik hield toen al enorm van muziek. En om de één of andere reden bracht de top 700, gigantische flashbacks teweeg en het nostalgische gevoel bleef de hele week hangen. Het is gek wat muziek doet met een mens. Ik hoorde en voelde die jaren gewoon terug, met smaken en geuren en kleuren erbij. En ondanks het feit dat ik absoluut niet meer naar mijn jeugdjaren zou willen terugkeren, voelde ik mij een enthousiaste toeschouwer van mijn herinneringen. Ik zag opnieuw het oranje behang, de blinkende tegeltjes op de grond, de gordijnen met psychedelische vormen, het metalen salontafeltje, ingelegd met tegels waarop vreemde bloemen stonden, de witte immense kast die nu bij vintage-lovers enorm gegeerd zou zijn. Deze kast vulde een volledige muur in de woonkamer en verborg de grootste geheimen in mijn toenmalige fantasie. Alles wat ik aan mijn ouders vroeg, kwam uit die kast. Ze bestond uit drie niveau’s en had schuiven, deurtjes, en openingen om prularia, beeldjes, foto’s en de modelvliegtuigjes te kunnen etaleren. Uiteraard kon je er ook nog eens licht in laten branden. Of dit origineel was of enkel het resultaat van de handigheid van mijn vader, laat ik in het midden. In die kast was de belangrijkste plaats gereserveerd voor de platenspeler en tuner. Ik herinner mij ook de hoeveelheid platen waar mijn vader zo trots op was, maar die moesten door de constante collectie-uitbreiding, verhuizen naar een groter onderkomen. Mijn vader, zelf een enorme muziekliefhebber, maakte er een erezaak van dat zijn dochter werd opgevoed met het beste wat de muziek toen te bieden had. Zo werd ik ondergedompeld in het stevigere repertoire van Pink Floyd, Neil Young, The Eagles, Steve Miller Band, Steely Dan, 10CC, Fleetwood Mac, Led Zeppelin, Cream, Eric Clapton, Genesis, ELO, Queen, CCR… maar ik genoot ook wanneer de platen van Barbra Streisand, Donna Summer, Michael Jackson en ABBA werden boven gehaald. Zelf was hij enorme fan van The Beatles, maar de liefde voor hun muziek heeft hij heel lang niet kunnen overbrengen bij mij. Het was slechts op latere leeftijd, dat ik de schoonheid van hun songs heb leren ontdekken. Ook al was ik nog niet vertrouwd met lezen en schrijven, toch kreeg ik de binnenste platenhoes, waar alle songteksten op stonden, in mijn handen gestopt . Na een aantal keren probeerde ik dan ook om de liedjes mee te zingen, terwijl die woordjes beetje bij beetje, bekender werden. En zo verdween op termijn mijn ‘fonetisch’ zingen.

In die tijd was ik ook al snel verliefd op Rod Stewart. En ik had hoop, want ik was blond en hij had alleen maar blonde liefjes. I don’t wanna talk about it, how you broke my heart… wanneer ik in de boekjes kon zien dat hij toch weer een ander liefje had genomen en het waarschijnlijk toch nooit aan mij zou zijn. Kort na hem ging de crush over naar de zanger van Adam and the Ants, maar dat kwam vooral door ‘Stand and deliver’ en dan zitten we al in het jaar 1981.

Bij het horen van ‘I’m not in love’ van 10CC op de achtergrond, zat ik plots op de zwarte achterbank van onze blauwe VW Kever met mijn zus naast me. Ik heb die mannen van 10CC altijd speciaal gevonden. In mijn geboortejaar brachten ze een LP uit met het fantastische nummers zoals Silly Love, Clockwork Creep, The Wall Street Shuffle. Ik was uiteraard toen nog te klein om te luisteren, maar aangezien deze LP regelmatig werd opgelegd, werd deze The Worst Band in The World voor mij later toch wel een stuk beter dan ze zelf beweerden.

Het opleggen van een plaat van Pink Floyd na eentje van 10CC was dan ook zo goed als logica. En dan denk ik niet direct aan The Wall, maar eerder aan Wish You Were Here en The Dark Side of The Moon met pareltjes als Shine On You Crazy Diamond, Money en het prachtige Eclips. Wat niet wil zeggen dat ik The Wall niet goed vind, maar die geeft zo een raar sfeertje. Als kind heb ik meerdere keren gedroomd dat die wandelende hamers achter me aan zaten en dat die hoge witte muur mij weg hielden van al wat mij lief was. Een muur waar zelfs Trump jaloers op zou geweest zijn. Is there anybody out there?

Voor het lichtere genre denk ik ook vooral aan die superhoge stem van Minnie Riperton waarbij vogeltjes op de achtergrond van Lovin’ You voor sfeer moesten zorgen, maar waardoor ik eerder aan een scène uit de tekenfilm Sneeuwitje dacht dan een lovesong.

De dames die zich in de jaren 70 in showbizz gooiden, waren voorbeelden die ik tot op heden nog altijd heel fel koester. Zo waande ik mezelf dikwijls een Kate Bush, Olivia Newton John of de blonde van ABBA en was ik gefascineerd door het dansje en blauw glitterpakje van zangeres Jerney Kaagman van Earth & Fire tijdens de clip van Weekend.

Het moet ook gezegd, maar de jaren 70 zonder Elton John zijn gewoon geen seventies. Deze kleurrijke zanger met zijn Tiny Dancer en zijn Crocodile Rock zorgden er voor mij voo, dat Avro’s Toppop toch weer net dat tikkeltje specialer was. Ik mis momenteel toch vooral die muziekprogramma’s zoals Avro’s Toppop en Countdown, die toen wekelijks op TV kwamen. Vooral als je je realiseert dat in Avro’s Toppop de grootsten uit de muziekwereld de revue passeerden. Artiesten zoals the Police, Dire Straits, Queen, Sister Sledge, Blondie, Smokey, Hot Chocolate, David Bowie en zelfs The Jacksons vonden de weg naar Nederland.

Ach, ik kan eigenlijk nog uren doorgaan, maar nostalgie heeft ook zijn grenzen. Om te vermijden dat ik volgende week plots aan het werk ga in één of andere seventies-outfit, dat ik de saroma pudding dagelijks als vieruurtje neem en dat ik ga shoppen voor een bloemetjesgordijn, zet ik er voorlopig een punt achter. Ik zal die afspeellijst van de seventies volgende week maar één keer afspelen. Of twee…

Advertentie

1 reactie

  1. Jozef schreef:

    Mooi Katia, ik ben trots dat ik je toch een beetje echte muziek heb kunnen laten waarderen. 😘

    Geliked door 1 persoon

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s