May U live 2 See the Dawn

Vandaag kleurde de dag iets meer purper dan alle andere dagen. Vandaag is het vijf jaren geleden dat ik mijn muzikale God ben verloren. Vandaag is Prince al vijf jaar overleden. Ik herinner mij nog exact het moment dat ik het nieuws te horen kreeg. Ik stond in de badkamer, mezelf klaar te stomen om naar de dansles te gaan. Plots hoorde ik mijn man mij naar beneden roepen. Iets in zijn stem deed me besluiten om daar onmiddellijk gevolg aan te geven en niet terug te roepen dat ik nog wel even bezig was. Eenmaal beneden stond de tv op en vertelde hij me heel voorzichtig dat Prince was overleden. Heel voorzichtig, want hij wist heel goed hoe belangrijk ik deze artiest vind en wat vreesde voor mijn reactie. Uiteraard geloofde ik dit niet direct. Dit kan toch niet. Op 57-jarige leeftijd sterf je toch niet en vooral Prince niet, want hij is onsterfelijk. De beelden op de tv, die ondertussen heel wazig waren geworden en waarvoor de oorzaak niet bij de kwaliteit van het scherm lagen, lieten geen twijfel meer bestaan. Vanaf nu moest ik het doen met enkel de muzikale erfenis en de reeds genomen foto’s, films en video’s van mijn idool. Nooit meer een nieuwe single, nooit meer een geweldig concert, nooit meer een eigenzinnige film, nooit meer iconische interviews, nooit meer die blik …. nooit meer hem. En dat deed pijn.

Ik beschouw mezelf eigenlijk nog wel een vrij nuchter iemand en ik heb sinds mijn jeugdjaren nooit overdreven gereageerd op een persoon, groep of hype, maar Prince is altijd heel belangrijk geweest in mijn leven. Toen ik op twaalfjarige leeftijd samen met een vriendin, clips en dansjes imiteerde van Michael Jackson, vond mijn vader dat het de hoogste tijd was om mij andere muzikale oorden op te laten zoeken en hij gaf mij het repertoire van Prince vanuit de platenkast. Ik moet wel zeggen dat het hem eerst wel wat moeite heeft gekost om mij van het zachtere genre van Michael Jackson, te overhalen om Prince te gaan beluisteren. De teksten van Prince alleen al, lieten het tienermeisje in mezelf op sommige momenten tilt slaan van gène. De beelden die erbij kwamen, waren toen al helemaal grensverleggend. Maar ze lieten me niet onberoerd. Het moment dat ik helemaal overstag ben gegaan was op het concert te Werchter op de leeftijd van 16 jaar. Mijn vader had mij een ticket gekocht en samen met nog een vriend, gingen we met ons drietjes naar de weide voor dit memorabele concert. Ik herinner mij die dag ook nog als gisteren, weet nog exact mijn outfit, voel nog de temperatuur op de weide en hoor nog de bassen en zalige stem van deze ongelooflijk charismatische zanger. Toen hij de eerste tonen van The Question of U inzette, wist ik dat ik helemaal verloren was en dat er helemaal niemand meer zou komen, dat mij op muzikaal gebied nog meer kon bekoren. Dit was gewoon muziek in de overtreffende trap.

Met de leeftijd kwam er natuurlijk ook meer en meer interesse in de persoon Prince zelf. Zijn ondeugende en sexy blik van hem tijdens een concert of video, zorgde voor een warme gevoel vanbinnen en ik moet dan ook toegeven dat hij voor mij de meest sexy man ter wereld werd. Je kan je al gaan voorstellen dat vriendinnen en vrienden het hier niet altijd mee eens waren en zich afvroegen wat ik in hemelsnaam kon zien in het purperen persoontje met enkele zeer vrouwelijke trekjes. Maar ik kon dat niet uitleggen, je moest dat gewoon voelen. En ik trok me van de commentaren dan ook helemaal niks aan en droomde lustig verder. Ik vertelde mijn man dan ook altijd dat als ik, net als Ross en Rachel in Friends, een kaartje met one-night stands zou opmaken, hier maar één man zou opstaan en dat zou Prince zijn.

Sinds mijn jeugd is hij altijd heel aanwezig geweest in vele fases van mijn leven. Zo kan ik verschillende albums volledig plaatsen in bepaalde periodes, gekoppeld aan school, woonplaats, vriendschappen, werk, …. Ik herinner me vooral ook mijn vriendin Patricia die wel wat ouder was dan mezelf, maar vooral even verzot was op hem. De periode dat ik met haar heb doorgebracht, koppel ik vooral aan het album Lovesexy (met de geweldige albumcover 😉 )en Sign of the Times. Aangezien ik niet gelovig ben, zijn een aantal teksten van hem wel blijven hangen en heb ik die heel kritisch benaderd. Zo is The Cross van het album Sign of the Times toch een favorietje geworden. Eigenlijk beschouw ik Sign of the Times zelfs mijn favoriete album. Toen ik later hoorde dat hij een getuige van Jehovah was geworden, zou een persoonlijk bezoek van hem mij zonder twijfel hebben overtuigd, alleen al om iets gemeenschappelijk te hebben.

Ik was ook helemaal fan van zijn films. Purple Rain is ongetwijfeld de meest gekende en geprezen film van hem, maar ik heb toch ook een zwak voor Under the Cherry Moon. Deze zwart-witfilm van 1986 had een aparte stijl van humor waar ik weg van was. Voor de insiders : The Wrecka Stow is gewoonweg hilarisch. Nadien was Graffiti Bridge eerder een prent voor de liefhebber van Prince. De acteerprestaties waren duidelijk ondergeschikt aan de muziek, maar die bleef geniaal.

Processed with VSCO with preset

Ik kan natuurlijk blijven albums opnoemen, maar dat is niet echt de bedoeling. Het is trouwens ook heel moeilijk om een overzicht te maken. Hij liet me kennismaken met rock, blues, jazz,…. en ik ging altijd volledig mee in het verhaal. Zo is er een Prince voor mij bij elke gemoedstoestand en zo is hij er bij elk pijntje, elke vreugdemoment en elk ik-momentje. 21 Nights in London is ook zo een concert dat heel regelmatig uit mijn boxen vloeit. Ik heb het geluk gehad om sinds 1990, elk concert op Belgische bodem te mogen meemaken. Ik heb mijn man dan ook bijna zo goed als altijd op sleeptouw genomen en ik ben ervan overtuigd dat hij moet erkennen dat er nooit een betere entertainer is geweest dan Prince. Buiten het concert op de weide van Werchter in 1990, was er het concert op dezelfde weide in 2010. Het magische moment bij het aanslaan van de tonen Purple Rain, waarbij plots de hemel open brak en de regen met bakken naar beneden kwam, de spots met purperen licht over onze hoofden scheen en hij zijn vinger naar boven richtte samen met zijn gemeende dankbare blik, zal voor eeuwig in mijn geheugen gegrift staan. Dit neemt er mij niemand ooit nog af. Een jaar daarna in 2011 mochten we hem verwelkomen op het Sint-Pietersplein te Gent. Toen had ik het geluk om op de tweede rij te staan. Wat voor mij heel veel betekende aangezien ik net als hem, slechts 1m56 mag opschrijven als ze mij naar mijn lengte vragen. Wanneer Shelby, één van zijn vrouwelijke backing-vocals, op het einde van het concert de rij afspeurde en random mensen eruit pikte om mee op het podium te mogen, was ik bijna bij de gelukkigen. Ik moest spijtig genoeg de duimen leggen ten aanzien van een dame die iets straffer en mondiger was dan mezelf. Spijtig uiteraard, maar dit heeft mijn avond niet minder geweldig gemaakt. Wetende dat deze gelegenheid nooit meer zal komen, dat ik nooit meer de afsluitende woorden ‘thank you, goodnight….’ na een live-show zal horen, bezorgt me een heel nostalgisch maar somber gevoel.

Toch blijft hij Forever in My Life. Bij het ontwerp van mijn verlovingsring, is het gekende symbool ingewerkt en enkele jaren geleden heb ik dit symbool in een tattoo laten verwerken. Als je naar mijn linker onderarm kijkt, kan je mijn liefde zien. Maar ondanks al deze materiële en minder materiële tekenen van affectie zit het grootste in mijn hart en dat gaat er nooit meer uit. Rainbow Children forever. May U live 2 See the Dawn.

Flashback

De voorbije week was voor mij een constante reis naar het verleden en dit dankzij de top 700 van de 70’s op Joe Fm. Ik had de radio nochtans niet speciaal afgestemd op de zender, maar mijn echtgenoot is enorme fan. Ik was dus genoodzaakt om van de nood een deugd te maken. Vooral omdat ik eerder geneigd ben om naast het fantastische repertoire van Prince, de huidige muziek door mijn earpods te streamen, afgewisseld met een goeie portie rap, techno of de laatste van HAEVN, SYML of Freya Riding. Maar al na het eerste disco-deuntje bleek ik verkocht te zijn en was de poort naar de jaren 70 wagenwijd open gezet. Ik voelde mij plots opnieuw dat kleine meisje dat in de zetel naast de radio gepositioneerd zat, luisterend naar de BRT Top 30 of de immense platencollectie van mijn vader. Want ik hield toen al enorm van muziek. En om de één of andere reden bracht de top 700, gigantische flashbacks teweeg en het nostalgische gevoel bleef de hele week hangen. Het is gek wat muziek doet met een mens. Ik hoorde en voelde die jaren gewoon terug, met smaken en geuren en kleuren erbij. En ondanks het feit dat ik absoluut niet meer naar mijn jeugdjaren zou willen terugkeren, voelde ik mij een enthousiaste toeschouwer van mijn herinneringen. Ik zag opnieuw het oranje behang, de blinkende tegeltjes op de grond, de gordijnen met psychedelische vormen, het metalen salontafeltje, ingelegd met tegels waarop vreemde bloemen stonden, de witte immense kast die nu bij vintage-lovers enorm gegeerd zou zijn. Deze kast vulde een volledige muur in de woonkamer en verborg de grootste geheimen in mijn toenmalige fantasie. Alles wat ik aan mijn ouders vroeg, kwam uit die kast. Ze bestond uit drie niveau’s en had schuiven, deurtjes, en openingen om prularia, beeldjes, foto’s en de modelvliegtuigjes te kunnen etaleren. Uiteraard kon je er ook nog eens licht in laten branden. Of dit origineel was of enkel het resultaat van de handigheid van mijn vader, laat ik in het midden. In die kast was de belangrijkste plaats gereserveerd voor de platenspeler en tuner. Ik herinner mij ook de hoeveelheid platen waar mijn vader zo trots op was, maar die moesten door de constante collectie-uitbreiding, verhuizen naar een groter onderkomen. Mijn vader, zelf een enorme muziekliefhebber, maakte er een erezaak van dat zijn dochter werd opgevoed met het beste wat de muziek toen te bieden had. Zo werd ik ondergedompeld in het stevigere repertoire van Pink Floyd, Neil Young, The Eagles, Steve Miller Band, Steely Dan, 10CC, Fleetwood Mac, Led Zeppelin, Cream, Eric Clapton, Genesis, ELO, Queen, CCR… maar ik genoot ook wanneer de platen van Barbra Streisand, Donna Summer, Michael Jackson en ABBA werden boven gehaald. Zelf was hij enorme fan van The Beatles, maar de liefde voor hun muziek heeft hij heel lang niet kunnen overbrengen bij mij. Het was slechts op latere leeftijd, dat ik de schoonheid van hun songs heb leren ontdekken. Ook al was ik nog niet vertrouwd met lezen en schrijven, toch kreeg ik de binnenste platenhoes, waar alle songteksten op stonden, in mijn handen gestopt . Na een aantal keren probeerde ik dan ook om de liedjes mee te zingen, terwijl die woordjes beetje bij beetje, bekender werden. En zo verdween op termijn mijn ‘fonetisch’ zingen.

In die tijd was ik ook al snel verliefd op Rod Stewart. En ik had hoop, want ik was blond en hij had alleen maar blonde liefjes. I don’t wanna talk about it, how you broke my heart… wanneer ik in de boekjes kon zien dat hij toch weer een ander liefje had genomen en het waarschijnlijk toch nooit aan mij zou zijn. Kort na hem ging de crush over naar de zanger van Adam and the Ants, maar dat kwam vooral door ‘Stand and deliver’ en dan zitten we al in het jaar 1981.

Bij het horen van ‘I’m not in love’ van 10CC op de achtergrond, zat ik plots op de zwarte achterbank van onze blauwe VW Kever met mijn zus naast me. Ik heb die mannen van 10CC altijd speciaal gevonden. In mijn geboortejaar brachten ze een LP uit met het fantastische nummers zoals Silly Love, Clockwork Creep, The Wall Street Shuffle. Ik was uiteraard toen nog te klein om te luisteren, maar aangezien deze LP regelmatig werd opgelegd, werd deze The Worst Band in The World voor mij later toch wel een stuk beter dan ze zelf beweerden.

Het opleggen van een plaat van Pink Floyd na eentje van 10CC was dan ook zo goed als logica. En dan denk ik niet direct aan The Wall, maar eerder aan Wish You Were Here en The Dark Side of The Moon met pareltjes als Shine On You Crazy Diamond, Money en het prachtige Eclips. Wat niet wil zeggen dat ik The Wall niet goed vind, maar die geeft zo een raar sfeertje. Als kind heb ik meerdere keren gedroomd dat die wandelende hamers achter me aan zaten en dat die hoge witte muur mij weg hielden van al wat mij lief was. Een muur waar zelfs Trump jaloers op zou geweest zijn. Is there anybody out there?

Voor het lichtere genre denk ik ook vooral aan die superhoge stem van Minnie Riperton waarbij vogeltjes op de achtergrond van Lovin’ You voor sfeer moesten zorgen, maar waardoor ik eerder aan een scène uit de tekenfilm Sneeuwitje dacht dan een lovesong.

De dames die zich in de jaren 70 in showbizz gooiden, waren voorbeelden die ik tot op heden nog altijd heel fel koester. Zo waande ik mezelf dikwijls een Kate Bush, Olivia Newton John of de blonde van ABBA en was ik gefascineerd door het dansje en blauw glitterpakje van zangeres Jerney Kaagman van Earth & Fire tijdens de clip van Weekend.

Het moet ook gezegd, maar de jaren 70 zonder Elton John zijn gewoon geen seventies. Deze kleurrijke zanger met zijn Tiny Dancer en zijn Crocodile Rock zorgden er voor mij voo, dat Avro’s Toppop toch weer net dat tikkeltje specialer was. Ik mis momenteel toch vooral die muziekprogramma’s zoals Avro’s Toppop en Countdown, die toen wekelijks op TV kwamen. Vooral als je je realiseert dat in Avro’s Toppop de grootsten uit de muziekwereld de revue passeerden. Artiesten zoals the Police, Dire Straits, Queen, Sister Sledge, Blondie, Smokey, Hot Chocolate, David Bowie en zelfs The Jacksons vonden de weg naar Nederland.

Ach, ik kan eigenlijk nog uren doorgaan, maar nostalgie heeft ook zijn grenzen. Om te vermijden dat ik volgende week plots aan het werk ga in één of andere seventies-outfit, dat ik de saroma pudding dagelijks als vieruurtje neem en dat ik ga shoppen voor een bloemetjesgordijn, zet ik er voorlopig een punt achter. Ik zal die afspeellijst van de seventies volgende week maar één keer afspelen. Of twee…