Fluo en de Joepie

Een aantal weken geleden deelde ik hier mijn herinneringen aan mijn allerjongste jaren, getriggerd door de top 700 van de seventies op Joe FM. De roes is nadien nog even blijven duren. Uiteindelijk werd het heden wel veel hardnekkiger en trok het me onverbiddelijk terug. Althans was dat toch de bedoeling, maar de voorbije week, nam ik opnieuw een trip down memory lane. De meest bewogen jaren 80 kwamen aan de beurt bij Joe FM. En terwijl ik de eerste herinneringen zag voorbijkomen tijdens de ochtend bij Sven en Anke, moest ik gedurende de voorbije week concluderen dat de jaren 80 voor mij voornamelijk bestonden uit crushes, gevolgd door het nodige liefdesverdriet. Schoolboeken en mappen volgeschreven met flarden van songteksten, versierd met het betere knip- en plakwerk waarvoor de toenmalige tijdschriften zwaar onder handen werden genomen voor het nodige oogstwerk. Zo ging ik op woensdag na school, steeds naar de krantenwinkel gelegen op de wandelroute naar de bus. Dankzij die enkele muntstukken was ik de fiere eigenaar van het boekje waar de meest hippe en geliefde popsterren, hun verhaal deden. Om nog maar te zwijgen van de lezersbrieven, waar tieners en pubers een antwoord probeerden los te weken van de redactie van dit tienerblaadje. In het midden van het boekje, had je de posters, de onschuldige centerfold. Als je pech had dan had je twee verschillende idolen die op de beide kanten van de poster afgedrukt stonden en moest je overwegen wie het zicht van de kamer kreeg en wie de muur. Ofwel kocht je twee Joepies, maar daar was mijn budget dan weer niet hoog genoeg voor. Op de bus zocht ik dan een eenzitje en moest ik af en toe eens opkijken, zodat ik mijn halte niet zou missen dankzij die blik van Morten Harket van A-ha, de snoet van Danny De Munk, de ontboezemingen van George Michael of het perfecte plaatje van Prince. Om af te sluiten was het noodzakelijk om de horoscoop te checken, zodat je al wist hoe je de komende week ging beleven. Bij goed nieuws kreeg je vleugels, bij slecht nieuws was de week al verloren nog voordat deze begonnen was. En wanneer het korte tekstje verwees naar een stiekeme aanbidder, was je ervan overtuigd dat het de persoon was waar je al een hele tijd verliefd op was, maar die eigenlijk niet eens wist dat je bestond. Hoop doet leven. Ik zou hem de komende week dus nog niet uit mijn hoofd moeten zetten, want de Joepie heeft gezegd dat het wederzijds is. Naïef zeker? De betekenis van dat woord is me heel snel, vrij duidelijk geworden. Zo hadden we als huistaak, de opdracht gekregen van de leraar om onze ouders een omschrijving te laten geven van hun zoon of dochter. Ze moesten dit op een briefje noteren en dat dienden we dan aan de leraar geven. Toen de leraar mijn briefje in zijn handen kreeg en voor heel de klas las wat mijn vader had geschreven, bleef bij mij voornamelijk naïef hangen. De leraar beaamde met kracht, maar moest me wel uitleggen wat het eigenlijk betekende. Destijds was ik daarvan aangedaan, nu begrijp ik het.

Foto door cottonbro op Pexels.com

Bon, de jaren 80 dus. De jaren van de fluo. Had ik de inhoud van mijn kleerkast mogen kiezen, dan gaf die ongetwijfeld licht in het donker. Ik was gek op die kleurtjes. Er waren er zoveel. Gele, roze, oranje korte t-shirts met een fotoprintje erop inclusief nog eens zoveel kleuren en glittertjes in verwerkt. Daarnaast had je de maatschappelijke t-shirts met een boodschap zoals de alomgekende Greenpeace shirts, ‘the rainforest endangered’. Oversized blazers met epauletten, leggings met beenwarmers en accessoires, heel veel accessoires. Zo moest je de look gewoon afwerken met heel grote oorbellen, halsketting met hele grote gekleurde kralen, zweetbandjes, heuptasjes, badges, en de meest glinsterende strik op een haarspeld in je haar.

De weekends in dit decennium, werden voor mijn zus en mij ingevuld met deelnames aan playbackshows verspreid over heel Vlaanderen. We waren te vinden op podia aan de kust , in de regio Antwerpen en dichter in de buurt in parochiecentra en dit dikwijls gedurende het hele weekend. Dat wil zeggen, vrijdag, zaterdag en zondag. Want wanneer één of ander buurtcomité heel veel geld wou verdienen, organiseerden ze de wedstrijd in voorrondes, halve finale en finale. Drie dagen optreden, drie dagen gevulde tenten en drie dagen veel omzet dankzij de verkoop van drank en eten. Ik moet zeggen dat we eigenlijk best wel goed waren. We eindigden dikwijls in de top 3 en mochten meerdere keren met de hoofdprijs naar huis. En we traden in één wedstrijd ook meerdere keren op. Zo was ik altijd van de partij als Barbra Streisand en de Mel van Mel en Kim. Na een weekend ons te hebben geprofileerd als volwaardig zangeressen en performers, konden we naar huis met allerhande prijzen. Dat kon variëren van een bon voor een kilo mosselen tot een elektrisch bijvuurtje, een bon voor een reis naar Lloret De Mar, een glazen servies, een radio-installatie, …. maar altijd vergezeld van een prijsbeker of medaille. Sommige trofeeën waren prachtig en uniek, maar bij sommigen kon je opmerken dat de vermelding ‘eerste prijs voor de beste duif’, nog net niet volledig was verwijderd op het sokkeltje. Er werd toen al volop gerecycleerd. Zo kwamen vele liedjes voorbij in de top van the eighties die heel dikwijls werden geplaybackt. Zo zag je op een wedstrijd soms wel tientallen Madonna’s, gevolgd door de vele Sandra Kim’s. Als je voor de zevende keer op een avond, een mini-Madonna van nog geen tien jaar, Like a Virgin ziet brengen, compleet met gekopieerde outfit en moves, moet je wel toegeven dat dit bij momenten wel de grenzen van goed fatsoen benaderden. Maar dan had je ook de optredens van meisjes en jongens waarvan je wist dat die ooit hun leven zouden doorbrengen op een podium. Zo zaten we ooit in dezelfde wedstrijd als Silvy De Bie, nu beter gekend als Sylver en Sam Gooris die Shakin’ Stevens imiteerde.

We werden als jeugd in de jaren 80 wel verwend met de nieuwe muziekzender MTV. Plots was het heel belangrijk dat een artiest, naast een geweldige song, nu ook een geweldige clip inblikte. Zo had je de pareltjes Take On Me van A-ha, de girl-power bij Cindy Lauper in Girls wanna have fun, de ruwheid in Jeanny van Falco, de aanranding van de non in de clip van The Golden Earring en de kracht van Simon Le Bon in de clip van Wild Boys van Duran Duran. De topper was ongetwijfeld het moment waarvoor ik ’s avonds langer wakker mocht blijven en de fantastische clip van Michael Jackson’s Thriller voor de eerste keer kon zien. De dag nadien was deze clip de start van wekenlange dansmomenten op de speelplaats. Met mijn toenmalige partner in crime, Elga, probeerden we de clip volledig na te spelen. Zij kreeg de rol van Michael en ik die van het hysterische meisje die een lichtelijk afschuwelijke date had met enig horror-gehalte.
Het was pas wanneer het haar van Michael tijdens een opname van een Pepsi-reclame, in brand ging, dat we besloten om Thriller te laten wat het was.

Foto door Burak K op Pexels.com

Als MTV niet te zien was, dan keek ik wel naar Knight Rider, The Cosby Show, Miami Vice, Airwolf, The Dukes of Hazzard…maar ook naar het ‘lichtere’ genre zoals de Snorkels, de troetelbeertjes, Alf, Candy, Zeg eens aaaaa. The eighties, ….. het zijn de jaren voorafgegaan aan die volwassenheid, de jaren van mijn eerste kater, mijn eerste kus, goeie rapporten en slechte, ruzies, vriendschappen, hobby’s die een kans kregen en hobby’s die snel vergeten werden en de jaren waarin ik mijn eerste uren in de discotheken spendeerde. De discotheek Ckomilfoo in Dendermonde was voor mij toen the place to be. De replica van een vliegtuig tegen het plafond, een carlsberg met een rietje in de hand, een vierkante meter trachten te veroveren op de dansvloer en als het even kon ook die knapperd die op die andere vierkante meter stond, trachten te overtuigen dat er in die van jou nog plaats was. Het zijn mooie herinneringen. Er waren er ook vele andere, maar die top 1000 bij Joe heeft mij toch terug gekatapulteerd naar de mooiste momenten. En dit is waarom fluo altijd een speciaal plaatsje in mijn hart en kleerkast zal hebben.

Flashback

De voorbije week was voor mij een constante reis naar het verleden en dit dankzij de top 700 van de 70’s op Joe Fm. Ik had de radio nochtans niet speciaal afgestemd op de zender, maar mijn echtgenoot is enorme fan. Ik was dus genoodzaakt om van de nood een deugd te maken. Vooral omdat ik eerder geneigd ben om naast het fantastische repertoire van Prince, de huidige muziek door mijn earpods te streamen, afgewisseld met een goeie portie rap, techno of de laatste van HAEVN, SYML of Freya Riding. Maar al na het eerste disco-deuntje bleek ik verkocht te zijn en was de poort naar de jaren 70 wagenwijd open gezet. Ik voelde mij plots opnieuw dat kleine meisje dat in de zetel naast de radio gepositioneerd zat, luisterend naar de BRT Top 30 of de immense platencollectie van mijn vader. Want ik hield toen al enorm van muziek. En om de één of andere reden bracht de top 700, gigantische flashbacks teweeg en het nostalgische gevoel bleef de hele week hangen. Het is gek wat muziek doet met een mens. Ik hoorde en voelde die jaren gewoon terug, met smaken en geuren en kleuren erbij. En ondanks het feit dat ik absoluut niet meer naar mijn jeugdjaren zou willen terugkeren, voelde ik mij een enthousiaste toeschouwer van mijn herinneringen. Ik zag opnieuw het oranje behang, de blinkende tegeltjes op de grond, de gordijnen met psychedelische vormen, het metalen salontafeltje, ingelegd met tegels waarop vreemde bloemen stonden, de witte immense kast die nu bij vintage-lovers enorm gegeerd zou zijn. Deze kast vulde een volledige muur in de woonkamer en verborg de grootste geheimen in mijn toenmalige fantasie. Alles wat ik aan mijn ouders vroeg, kwam uit die kast. Ze bestond uit drie niveau’s en had schuiven, deurtjes, en openingen om prularia, beeldjes, foto’s en de modelvliegtuigjes te kunnen etaleren. Uiteraard kon je er ook nog eens licht in laten branden. Of dit origineel was of enkel het resultaat van de handigheid van mijn vader, laat ik in het midden. In die kast was de belangrijkste plaats gereserveerd voor de platenspeler en tuner. Ik herinner mij ook de hoeveelheid platen waar mijn vader zo trots op was, maar die moesten door de constante collectie-uitbreiding, verhuizen naar een groter onderkomen. Mijn vader, zelf een enorme muziekliefhebber, maakte er een erezaak van dat zijn dochter werd opgevoed met het beste wat de muziek toen te bieden had. Zo werd ik ondergedompeld in het stevigere repertoire van Pink Floyd, Neil Young, The Eagles, Steve Miller Band, Steely Dan, 10CC, Fleetwood Mac, Led Zeppelin, Cream, Eric Clapton, Genesis, ELO, Queen, CCR… maar ik genoot ook wanneer de platen van Barbra Streisand, Donna Summer, Michael Jackson en ABBA werden boven gehaald. Zelf was hij enorme fan van The Beatles, maar de liefde voor hun muziek heeft hij heel lang niet kunnen overbrengen bij mij. Het was slechts op latere leeftijd, dat ik de schoonheid van hun songs heb leren ontdekken. Ook al was ik nog niet vertrouwd met lezen en schrijven, toch kreeg ik de binnenste platenhoes, waar alle songteksten op stonden, in mijn handen gestopt . Na een aantal keren probeerde ik dan ook om de liedjes mee te zingen, terwijl die woordjes beetje bij beetje, bekender werden. En zo verdween op termijn mijn ‘fonetisch’ zingen.

In die tijd was ik ook al snel verliefd op Rod Stewart. En ik had hoop, want ik was blond en hij had alleen maar blonde liefjes. I don’t wanna talk about it, how you broke my heart… wanneer ik in de boekjes kon zien dat hij toch weer een ander liefje had genomen en het waarschijnlijk toch nooit aan mij zou zijn. Kort na hem ging de crush over naar de zanger van Adam and the Ants, maar dat kwam vooral door ‘Stand and deliver’ en dan zitten we al in het jaar 1981.

Bij het horen van ‘I’m not in love’ van 10CC op de achtergrond, zat ik plots op de zwarte achterbank van onze blauwe VW Kever met mijn zus naast me. Ik heb die mannen van 10CC altijd speciaal gevonden. In mijn geboortejaar brachten ze een LP uit met het fantastische nummers zoals Silly Love, Clockwork Creep, The Wall Street Shuffle. Ik was uiteraard toen nog te klein om te luisteren, maar aangezien deze LP regelmatig werd opgelegd, werd deze The Worst Band in The World voor mij later toch wel een stuk beter dan ze zelf beweerden.

Het opleggen van een plaat van Pink Floyd na eentje van 10CC was dan ook zo goed als logica. En dan denk ik niet direct aan The Wall, maar eerder aan Wish You Were Here en The Dark Side of The Moon met pareltjes als Shine On You Crazy Diamond, Money en het prachtige Eclips. Wat niet wil zeggen dat ik The Wall niet goed vind, maar die geeft zo een raar sfeertje. Als kind heb ik meerdere keren gedroomd dat die wandelende hamers achter me aan zaten en dat die hoge witte muur mij weg hielden van al wat mij lief was. Een muur waar zelfs Trump jaloers op zou geweest zijn. Is there anybody out there?

Voor het lichtere genre denk ik ook vooral aan die superhoge stem van Minnie Riperton waarbij vogeltjes op de achtergrond van Lovin’ You voor sfeer moesten zorgen, maar waardoor ik eerder aan een scène uit de tekenfilm Sneeuwitje dacht dan een lovesong.

De dames die zich in de jaren 70 in showbizz gooiden, waren voorbeelden die ik tot op heden nog altijd heel fel koester. Zo waande ik mezelf dikwijls een Kate Bush, Olivia Newton John of de blonde van ABBA en was ik gefascineerd door het dansje en blauw glitterpakje van zangeres Jerney Kaagman van Earth & Fire tijdens de clip van Weekend.

Het moet ook gezegd, maar de jaren 70 zonder Elton John zijn gewoon geen seventies. Deze kleurrijke zanger met zijn Tiny Dancer en zijn Crocodile Rock zorgden er voor mij voo, dat Avro’s Toppop toch weer net dat tikkeltje specialer was. Ik mis momenteel toch vooral die muziekprogramma’s zoals Avro’s Toppop en Countdown, die toen wekelijks op TV kwamen. Vooral als je je realiseert dat in Avro’s Toppop de grootsten uit de muziekwereld de revue passeerden. Artiesten zoals the Police, Dire Straits, Queen, Sister Sledge, Blondie, Smokey, Hot Chocolate, David Bowie en zelfs The Jacksons vonden de weg naar Nederland.

Ach, ik kan eigenlijk nog uren doorgaan, maar nostalgie heeft ook zijn grenzen. Om te vermijden dat ik volgende week plots aan het werk ga in één of andere seventies-outfit, dat ik de saroma pudding dagelijks als vieruurtje neem en dat ik ga shoppen voor een bloemetjesgordijn, zet ik er voorlopig een punt achter. Ik zal die afspeellijst van de seventies volgende week maar één keer afspelen. Of twee…