Bordeaux flosjes

Ik kan genieten van die donkere winterdagen. De zon die eigenlijk geen zin heeft om ons uit ons bed te halen of ons vroeg te vergezellen naar het werk en die er in de late namiddag, al de brui aan geeft, zodat je noodgedwongen een druk op die verdomde lichtschakelaar moet geven. Maar niet voordat je dit moment zo lang mogelijk hebt uitgesteld en dat je de letters op je toetsenbord op goed geluk gaat indrukken, in de hoop dat die lessen dactylo toch nog ergens hun nut bewijzen. Pas wanneer je herhaaldelijk een woord op je scherm ziet verschijnen dat niet echt meer een betekenis heeft of wanneer de cijfers in het excel-bestand plots de hele grafiek onlogisch naar de maan helpen, geef je je over aan de koppigheid. Het is maar wanneer je net een fantastische aankoop hebt gedaan van een nieuwe lichtbron in de vorm van een futuristische bureaulamp, de warme gloed van een staande lamp in het gezelligste hoekje van de kamer kan aanklikken of de gegalvaniseerde hanglamp, afgewerkt met fijn beukenhout en geblazen glas kan laten pronken, dat je die lichtschakelaar veel eerder opzoekt en harder indrukt. Gewoon omdat dit je wel een goed gevoel geeft, met daarbij misschien ook het stiekeme verlangen om, in de weelde van al dat licht, toch nog ergens een bevoorrecht plaatsje te reserveren voor die slimme lamp. Een lampje dat je vanaf je smartphone kan bedienen en het liefst met keuze uit verschillende kleuraccenten, zodat de persoon die de kamer wil binnen komen, direct een indruk krijgt in welke mood je bent en hiermee kan inschatten of het verstandig is om je aan te spreken of beter om je gewoon nog even met rust te laten.

Het zijn de donkere dagen die mij eigenlijk wel een soort van rust geven. Als het buiten op straat vroeg donker is en ik wandel naar huis langs de gevels van woningen, waar de rolluiken nog niet naar beneden zijn of waar de gordijnen nog niet zijn dichtgeschoven, dan kijk ik altijd stiekem binnen. Niet dat ik blijf staan en schaamteloos naar binnen staar, maar tijdens die enkele seconden dat het voorbijgaan vraagt, werp ik een blik binnen. Genoeg om verhalen te ontdekken over de vrouw des huizes die de boekentassen van de kinderen verplaatst zodat ze aan tafel, naast haar dochtertje kan gaan zitten en samen de tekeningen bekijkt die ze vandaag in de klas heeft gemaakt. Terwijl de kleinste van het gezin, op handen en voeten, de kat aan het plagen is met de zichtbare resten van zijn suikervolle vieruurtje op zijn gezichtje. De jonge buurman die met zijn headset, ferm aan het gesticuleren is naar zijn Playstation en duidelijk moeite heeft om zijn vriend in de virtuele game bij te staan om één of andere basis te kunnen overvallen. Terwijl aan de overkant, een oudere dame in de zetel zit, druk in de weer met breinaalden, die ik in gedachten tegen elkaar hoor tikken, om de sokjes voor haar achterkleinkind te breien bij het licht van een tafellampje. Een lampje afgewerkt met bordeaux flosjes, geplaatst naast het porseleinen beeldje van een jong herderinnetje.
Op die momenten nemen de verhalen in mijn hoofd, goed en kwaad, mijn gedachten over. Nieuwsgierig naar alle geluk, geschiedenis, familiebanden, vriendschappen en drama die zich achter de gesloten deuren, zou willen afspelen. Pas op, niet het ‘meisje in de trein’-drama, maar afhankelijk van wat er die dag op mijn pad is gekomen en in mijn hoofd heeft gezeten, zullen de onbekende figuranten in deze verlichte woonkamers, voor die dag ofwel afstevenen op een rustige avond in de zetel met een glaasje rood en goed gezelschap, ofwel in bezwete sportkledij, moe maar voldaan na een intense work-out en zalige douche, hun bed induiken. De ijverige student die de laatste hand legt aan zijn allesbepalend eindwerk, belt op het einde van de avond toch nog even naar zijn liefje om te zeggen dat hij haar heeft gemist en de veertiger die zijn kinderen al een hele week heeft mislopen, geniet samen met zijn kroost van de frietjes die hij net bij de frituur heeft gehaald en is blij dat hij dankzij deze diner, niet de rest van de avond moet spenderen aan de afwas en het opruimen van de keuken.

En ik stap gewoon verder naar huis en vergeet niet mijn rolluiken naar beneden te laten. Je wil toch geen inkijk zeker.

Advertentie

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s