Een omslag van Bakker

Ik heb altijd al willen schrijven. Als klein meisje had ik twee toekomstdromen. Ofwel zou ik schrijfster worden, ofwel zangeres. Tja, als er mij nu wordt gevraagd in welk beroepsvakje ik nu kan gaan staan, dan moet ik spijtig genoeg vaststellen dat ik met deze twee dromen blijkbaar niks heb gedaan. Toch niet publiekelijk. Maar je wil niet weten hoe dikwijls ik thuis, liefst wanneer iedere huisgenoot vertrokken is, alle deuren en ramen heb gesloten en luidkeels heb meegezongen met een heel repertoire liedjes. Uiteraard volledig in uitvoering gebracht met het nodige drama, de opbouwende power en intensiteit wanneer het liedje dat vroeg, en indien nodig de zachte lieftalligheid bij een innemende ballade. Want een performance geven doe je met hart en ziel. Maar die van mij mag niemand zien of horen. Toch niemand die ik ken. Zo voel ik nog de gène van het moment wanneer ik op een heel vroeg uur, alleen in de auto en op weg naar het werk, voor het rode licht, een liedje van Anastasia meezong met aangepaste mimiek, armbewegingen en nog zoveel meer. Me uiteraard niet onmiddellijk bewust dat er een auto naast mij was gestopt en die, dankzij dit stopmoment, plots getrakteerd werd op ongewone animatie in het verkeer. Het was op het moment dat ik me bekeken voelde, dat ik mijn hoofd naar links draaide en oog in oog kwam te staan met een chauffeur die net ongevraagd getuige was van mijn optreden. Hij maakte onmiddellijk duidelijk dat hij alles goed had gezien en stak geamuseerd zijn duim omhoog. Op dat moment moeten mijn kaken even rood zijn geworden als het stoplicht voor ons, en vervloekte ik de instellingen van de verkeerslichten omdat ze geen haast hadden om op groen te springen. Aangezien ik dus geen enkele zanger of zangeres ken die niet durft te zingen voor een publiek, heb ik dus een bijkomende reden om deze droom ten grave te dragen.

Zo rust dus nog het volledige vertrouwen op het schrijven. En schrijven, dat heb ik altijd al graag gedaan. Toen ik nog in de kleuterklas zat, had ik een schriftje thuis waar ik meerdere pogingen deed om de lettertjes al na ‘te tekenen’, mooi binnen de voorziene lijntjes. Er ging dus voor mij een hele wereld open van zodra ik in het eerste leerjaar, de tien tekeningen met zinnen, boven het bord zag hangen. Een man met een aap, het is vier uur, de bijl van oom,…. Ik kon niet wachten om de hele rij af te gaan. Ik was dan ook nog maar zeven jaar wanneer ik mijn eerste poging deed om een brief te schrijven. En om het al helemaal spannend te maken, was dat een liefdesbriefje. Wat er allemaal in stond, kan ik mij niet echt meer volledig herinneren. Wel was er sprake van koekjes meebrengen voor elkaar en de vraag om tijdens de speeltijd op school, ervoor te zorgen dat hij tijd met mij doorbracht in plaats van met die andere meisjes van de klas. Kwestie van toen al wat territorium af te bakenen zeker? Wat ik mij ook nog heel goed herinner, was de omslag die ik gebruikte om mijn toenmalige proza in te stoppen. In die tijd kregen we thuis zoals bij vele gezinnen, op regelmatige tijdstippen een catalogus van Bakker. Je kon bij hen zaden, bloembollen, potgrond, planten en bloemen bestellen. Op het einde van de catalogus hing dan een invulformulier en dat moest je dan in de voorziene omslag in de postbus gaan droppen. Mijn ouders hadden van deze keer nog niks besteld en ik vond dus dat die envelop wel eens anders kon worden gebruikt. Daarenboven stond er nog eens een bloemetje op ook. Ideaal om indruk mee te maken. De jongen in kwestie kwam zo goed als dagelijks, iets voorbij onze deur spelen, samen met andere kinderen uit de buurt. Mijn zus en ik mochten echter niet verder dan onze oprit en gaan spelen met de kinderen uit de buurt was al helemaal uit den boze. Toen mijn moeder dus op de oprit, de auto aan het wassen was, had ik wel ergens de gelegenheid gezien om het briefje vlug en verdoken aan iemand door te geven, met de vraag om het aan die jongen te bezorgen. Maar wat ik als verdoken had beschouwd, moet in de ogen van mijn moeder vrij duidelijk zijn geweest. Resultaat was dat het briefje werd onderschept en dat ik naar binnen werd gestuurd. Niet lang daarna volgde wat men noemt een opvoedkundig gesprek van ouder tot kind. Ik herinner mij van dat gesprek eigenlijk vrij weinig. Er is maar één ding dat ik wel heb onthouden, toen ze zei dat ik voor iemand van zeven jaar al verdomd goeie liefdesbrieven kon schrijven. Meer moest ik niet meer weten….

Advertentie

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s