Ik ben zen

Het is zondag. Ik word wakker, op een vrij vroeg uur eigenlijk. Vooral omdat het weekend is. Maar ik voel me uitgeslapen, dus waarom niet. Na het ontbijt stel ik mij de vraag of ik vandaag mijn penselen opnieuw ga boven halen en overweeg de keuzes zoals schrijven, lezen, breien, zingen of een taartje bakken. Het voorbije jaar zijn dit mijn keuzes op een zondag, die ik vroeger nooit moest maken. Want de tijden wanneer we nog niet aan huis gebonden waren, omwille van de corona-maatregelen, werden mijn zondagen voornamelijk ingevuld met uren strijken en de was doen. Nu dankzij het thuiswerk en het wegvallen van vele sociale verplichtingen, kunnen die huishoudelijke taakjes allemaal tijdens de week, onmiddellijk na het afsluiten van de pc en waarbij ik toch nog op een deftig uur in de zetel kan ploffen. Nu blijft zaterdag nog enkel om te poetsen. Het moet gezegd dat deze coronaperiode mij dus heel veel tijd heeft gegeven. Begrijp me niet verkeerd, ik vind corona nog altijd een heel vies en gemeen virus en hoop, net als zovelen, dat we deze pandemie snel achter ons kunnen laten. Maar ik hoop vooral dat bepaalde nieuwe levenswijzen niet gaan weggegooid worden wanneer het leven weer zijn normale gang gaat. Ik hoop vooral dat mijn leven niet meer hetzelfde wordt zoals voorheen.

Foto door Andrea Davis op Pexels.com

Wanneer de eerste lockdown op ons hoofd viel, stond mijn energiepeil enorm in het rood. Gevarenzone alom, maar er wordt nu eenmaal van je verwacht dat de combinatie werk, huishouden en de sociale verplichtingen, wordt uitgevoerd zonder veel morren en met de glimlach. Daarbij vraagt de maatschappij en een gezond lichaam, nog eens dat je voldoende sportieve inspanningen levert, zodat je niet gaat flirten met obesitas, hoge cholesterol, artrose of suikerziekte. Dus werk je je in de avond nog eens in het zweet. Al deze ballen in de lucht houden, vraagt de nodige concentratie en vooral veel energie. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zoveel mensen het begrip burn-out plots van heel dichtbij leren kennen.

Wie had ooit gedacht dat je dan ineens wordt verplicht om alles vanuit je eigen living te gaan doen. Je ergonomisch bureel met zicht op de Dender en omringd door tal van collega’s, vervangen door een provisoir bureau in de woonkamer, zicht op de tuin die nog in wintermodus staat en in het gezelschap van een schattige kater die het heel leuk vindt dat het baasje thuis is, maar niet beseft dat de aandacht naar de laptop moet gaan in plaats van naar hem. Eerst nog aan de eettafel op een harde houten stoel. Een stoel die wel heel mooi staat in de woonkamer, in combinatie met de houten tafel, maar die nooit gesolliciteerd heeft voor een functie als bureaustoel. Laat staan eentje die over de juiste ergonomie beschikt voor een ietwat verouderd lichaam. Maar dit zijn eigenlijk de kleine ongemakjes die niet konden opboksen tegen tal van voordelen die mij heel snel hebben omgetoverd in de grootste fan van thuiswerken. Hoe zalig is het niet om de wekker in de ochtend, een uurtje later te kunnen instellen. De app over mijn slaaproutine staat al maanden in het groen, en dit terwijl hij voorheen altijd aangaf dat mijn slaapreserve problematisch was en de kleur oranje en rood prefereerde. Om je ontbijt niet heel snel binnen te proppen, maar gewoon rustig een broodje te maken, zelfs tijd te hebben om een eitje te bakken of een fruitsapje te persen. Voorheen mocht ik mij al tevreden stellen met een vlugge hap, tussen het strikken van mijn schoenveters door en tegelijkertijd in de weer om de kids toe te schreeuwen dat ze nu echt naar beneden moesten komen, zodat we konden vermijden om als gefrustreerde robotjes te gaan aanschuiven in de dagelijkse file. Om ’s avonds na de werkdag, de hele routine in omgekeerde volgorde nog eens helemaal opnieuw te doen, maar dan bijkomend gecombineerd met een tussenstop aan het warenhuis om inkopen te doen voor het avondmaal. Uren was men kwijt en een hoge bloeddruk rijker. Nee, ik voel me nu veel meer zen. Ik krijg precies alles veel beter geregeld. Tijdens de middagpauze kan ik mij gerust een uurtje op de zetel leggen. Even tv kijken of een boekje lezen. Als het goed weer is, even wat zon gaan ophalen in de tuin of een praatje maken met de buurvrouw, want het verplichte thuiswerk is niet alleen mij gegund. Ik kan mij wel voorstellen dat de huidige technologie helpt om dit allemaal beter te kunnen uitwerken en de mensen meer de mogelijkheid te geven om thuis te werken. In de tijd van onze grootouders zou dat niet waar geweest zijn. Leve internet, wifi en technologie dus. En begrijp me niet verkeerd, ik besef heel goed dat dit enkel geldt voor de werknemers, wiens fysieke aanwezigheid niet altijd vereist is op de werkplek. Ik beschouw mezelf als één van deze gelukkigen, maar begrijp best dat dit niet voor iedereen zo is. En dan zijn er toch ook nog veel collega’s die verkiezen om wel naar bureau te gaan en die dat hele thuiswerkgedoe helemaal niks vinden.

Maar los van het werkgegeven hebben deze coronamaatregelen mij veel rustiger gemaakt. Ik heb plots vrije tijd die ik zelf kan invullen. Ik heb oude hobby’s herontdekt en nieuwe gevonden. Ik heb meer tijd met mijn kinderen kunnen doorbrengen. Tijd die ik kon besteden om samen met hen ook leuke dingen te doen. Ik heb het gevoel dat ik minder ben gaan zeuren en minder ben gaan roepen. Ik heb het gevoel dat ik gewoon veel minder verplichtingen heb. Ik moet mij niet meer schuldig voelen dat ik in het weekend, de deur niet meer uitga. Ik kan ook gerust een heel weekend in een pyjama rondlopen als ik dat wil. Ik moet mijn haar niet alle dagen brushen en mijn budget voor make-up mag ik ook wat verminderen, aangezien het gebruik ervan drastische gedaald is. Ik hoef ook mijn garderobe niet meer elke maand te gaan uitbreiden met de allernieuwste jurkjes en shirts, want die jogging zit eigenlijk toch veel beter en ik moet mij niet meer tonen aan jan en alleman. Ik kom ook niet meer thuis met impulsaankopen na een korte shopping tijdens de middagpauze.

Foto door Ryutaro Tsukata op Pexels.com

Maar ik besef wel dat ik het nu allemaal wel heel rooskleurig voorstel. Ik mis uiteraard ook mijn vrienden en familie. Ik zie de pakjesbezorger en postbode nu namelijk meer dan hen. Ik mis eveneens de mogelijkheid om een goed terrasje te gaan doen en een avondje uit eten te gaan. Ik mis de tijd dat we niet bang moesten zijn om een virus op te lopen dat jou of je dierbaren heel erg ziek kunnen maken of waaraan je kan sterven. Ik mis een knuffel van de mensen wiens genegenheid ik verlang. Ik mis een dagje wellness of een leuk concert. Dus ik hoop ook, dat dit allemaal snel mag terugkomen. Maar ik hoop vooral dat iedereen heeft kunnen ervaren dat de wereld waarin we voorheen draaiden, toen te snel ging en dat die mits het begrip van iedereen, voor elk van ons trager kan. Het mentale welzijn blijkt bij velen, en volgens de cijfers voornamelijk bij de jeugd, een probleem en dat moet snel en grondig worden aangepakt. Na de corona zal dit volgens mij zelfs het volgende grootste probleem kunnen worden. Een mens is weerbaar, maar na dergelijke inspanningen die van ieder van ons gevraagd zijn, dit in combinatie met geleden angsten en verlies, zal het ongetwijfeld mentale littekens achterlaten. Sommigen onder ons gaan dit wel zelf kunnen oplossen, maar niet iedereen. Het mentale welzijn van mij, was voor de corona ook een issue en ik ben ervan overtuigd dat ik niet alleen sta hierin. Laat ons het positieve gevoel van die pauzeknop vooral gebruiken om in de toekomst toch wat meer stil te staan bij het feit dat jezelf even afzonderen voor je eigen welzijn, moet kunnen en toegestaan moet blijven. Het is opmerkelijk dat ik zoveel mensen in mijn omgeving plots andere levensbeslissingen heb zien maken. En dit waren voornamelijk beslissingen die een impact hadden op hun eigen welzijn. Dit vraagt moed en ik bewonder hen daarvoor. Zo zie je maar dat even stilstaan in het leven en nadenken over de richting die je wil gaan in je leven, tot verrassende beslissingen kan leiden. Laat ons de bladzijde corona dus maar vlug kunnen omslaan, maar laat ons in de eindnoot vooral het hoofdstuk over tijdsbesef en zelfbehoud niet vergeten.

Foto door Anastasiya Vragova op Pexels.com

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s