Het geschreven woord

Zondag, geen betere dag om nog eens languit op de zetel te gaan liggen met een goed boek. De andere dagen van de week moet ik mijn leesmomentjes beperken tot een uurtje voor het slapen gaan, maar op zondag is er geen beperking. Alleen moest ik vandaag vaststellen dat mijn lading boeken die ik in onze bibliotheek ga halen, uitgelezen was. Een nieuw bezoekje dringt zich dus op. Misschien moet ik komende maandag wel eens een ritje maken naar Utopia. Want aanstaande maandag mag Utopia Aalst al drie kaarsjes uitblazen. Reeds drie jaren is Utopia voor mij, de favoriete plek in heel Aalst. Een knap staaltje van architecturale perfectie, geplant in het kloppend hart van Aalst. Met de rust voor het gebouw op het pleintje en in de groene mini-oase voor de deur, maar vooral ook een impressionante aanblik bij het betreden van het gebouw. Verdiepingen van avontuur, geschiedkunde, romantiek, thriller en suspense, drama en autobiografie, studiemateriaal en wetenschappelijke werken,…. kortom voer voor elke liefhebber van het geschreven woord. Een thuis voor iedereen die kan genieten van een goed boek. Bij elk bezoek moet ik voor mezelf een limiet opleggen om te vermijden dat ik langs de uitgang wandel met een karrenvracht aan nieuw leesvoer. Het is telkens een opgave, maar zo eentje waarvan je stiekem toch kan genieten. Langs de vele boekenkasten lopen, de kaften van de boeken zachtjes strelen en heel af en toe eentje eruit nemen om een blik te werpen op de inhoud en te zien of er een connectie ontstaat tussen jezelf als lezer, het personage en auteur. Voor mij voelt dit telkens een beetje als een schattenjacht. De boeken die mee naar huis mogen, branden dan ook in mijn tas. Ik kan niet snel genoeg in het verhaal duiken.

Ik heb altijd graag gelezen. Mijn eerste herinneringen aan de bibliotheek waren de bezoekjes aan een oud bibliotheekgebouw in de Kattestraat te Aalst. Eentje met verschillende kamers vol boeken, smalle gangen, sombere verlichting en kaartjes in fichebakken wanneer je op zoek was naar een bepaald boek. Mijn ouders namen mij al heel snel mee naar de bibliotheek. Zij gingen op zoek naar boeken naargelang hun eigen smaak en goesting. Mijn vader ging vooral de gang in waar science fiction was ondergebracht, mijn moeder zocht de kunstboeken op. Ik flaneerde een beetje tussen al die boekenrekken en keek vooral naar de boeken met foto’s. Naargelang de ontdekking van de taal en woorden, verdwaalde ik meer tussen de boeken waarin minder foto’s en tekeningen te bewonderen waren, maar waar letters en woorden genoeg waren om mijn eigen foto’s en tekeningen in mijn hoofd te maken. En na een tijdje mocht ik zelf boeken ontlenen op het pasje van mijn vader. Het was wel altijd onderhandelen met mijn ouders, want de limiet voor ontlening was beperkt tot 5 stuks per persoon en meestal hadden ze zelf ook al de handen vol.

Foto door Anna Shvets op Pexels.com

Een van de tofste momenten op school waren de momenten dat we aan de overkant van de straat, klassikaal een driewekelijks bezoek aan de bibliotheek brachten. Meestal op vrijdagnamiddag. Ik stond vooraan in de rij en de bibliothecaresse werd in mijn ogen mijn beste vriendin. Het was rond die tijd dat ik mijn droom ontwikkelde om ooit zelf schrijfster te worden. Ik had mij dan ook plots en op eigen houtje, zonder medeweten van mijn ouders of leraar, maar onder stimulans van deze bibliothecaresse, ingeschreven voor de stedelijke voordrachtwedstrijd. Met een eigen gedicht over de zee mocht ik de tweede plaats claimen. Een woordenboek Nederlands-Frans, gesigneerd door de toenmalige burgemeester en een foto in de plaatselijke streekkrant, maakte van mij toen de fierste elfjarige.

Nadien werd de kelderverdieping in CC De Werf een toevluchtsoord wanneer er materiaal nodig was om de zoveelste spreekbeurt te voeden met feiten en foto’s. Maar nooit kon ik vertrekken zonder een heerlijke roman of literatuur mee te nemen. Deze boeken deden me ontsnappen aan de dagelijkse sleur en verplichtingen. Ze gaven me een uitweg naar fantasiewerelden waarin alles mogelijk was en inspiratie om een eigen stempel te drukken op activiteiten waarmee ik op dat moment bezig was. Ze waren mijn gidsen, vrienden en mentors.

Nog steeds ben ik verknocht aan het lezen van boeken. Wanneer ik een boek open en het neemt me echt mee, blijft het moeilijk om het dicht te klappen. Hoeveel uren slaap heb ik al niet gelaten omdat ik net dat volgende hoofdstuk nog wil lezen? De televisie heeft zijn prominente plaats in de top van mijn favoriete vrijetijdsbesteding al lang verloren. Het maakt mij al lang niet meer uit welke drama’s zich hebben afgespeeld in de meest populaire soaps. Wie er nu weer is weggespeeld in één of ander reality-programma. Nee, het is voor mij veel interessanter om de ontknoping te kennen in een spannend boek en om vrienden of collega’s te vertellen waarom ze dat bepaald boek een kans moeten geven.

Foto door Sofia Alejandra op Pexels.com

Het deed me dan eigenlijk ook wel een beetje pijn toen ik opmerkte dat ik deze passie niet heb kunnen overbrengen naar mijn beide zonen. Zij lezen niet graag. Ik heb ondertussen al zoveel pogingen ondernomen om hen te overhalen. Ik heb ondertussen al zoveel boeken mee naar huis gebracht en op hun nachtkastje gaan leggen. Maar de microbe bijt niet. Ik zal er mij dan ook moeten bij neerleggen. Al heb ik het gevoel dat dit een algemene tendens is bij de jeugd. Zo spijtig. Er wordt te weinig gelezen door deze generatie. Dit lijkt mij niet zo een hele goeie evolutie. Onze taal is zo belangrijk, net als al die verhalen die moeten gelezen worden, onze literaire erfenissen die moeten gedeeld worden, onze woordenschat die moet uitgebreid worden. Misschien gaat het enkel om een indruk van mezelf en dan hoop ik dat ik het bij het verkeerde eind heb. Maar wat mij betreft, mijn hart ligt in de bibliotheek, mijn hart ligt in Utopia, mijn hart ligt in het geschreven woord.

3 reacties

  1. jessicadhoe schreef:

    Boeken lezen blijft voor mij ook pure ontspanning waar ik jammer genoeg niet altijd toe kom. Super geschreven trouwens!

    Geliked door 1 persoon

    1. Katia D. schreef:

      Dankjewel. Ik probeer hier altijd tijd voor vrij te maken. De geur en het gevoel van een boek terwijl je voor de rest van het gezin onbeschikbaar als modus opgeeft, is puur genieten 😜

      Like

  2. jef444 schreef:

    Voor deze generatie is een boek niet echt meer gekend, ze zijn al heel vroeg vertrouwd met tablet, smartphone laptop, en daar is alles veel sneller, veel meer visueel, een boek krijgt een oubollig image, we leven nu in een snelle wereld waar het beeld het heeft overgenomen van het woord. Je merkt ook aan de commentaren op sociaal media dat de kennis van het geschreven woord heel snel achteruit gaat; Een evolutie of een verarming… wie zal het zeggen

    Like

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s