1 September

Als je vandaag je sociale media opent, kan je er niet naast kijken. Je wordt bedolven onder foto’s van kinderen die terug naar school gaan en nog even poseren in hun nieuwe outfit en met een glimlach, geforceerd of niet. Nee, traantjes heb ik voorlopig nog niet zien voorbijkomen, maar dat kan liggen aan de leeftijd van de kinderen die ik zie verschijnen. Want hele jonge kinderen zijn er op mijn pagina’s niet echt meer bij. Daarvoor moet ik toch al gauw een tiental jaren terug in de tijd gaan. Nu zie ik vooral kinderen die volledig uitgedost in de hippe trends de schoolpoort tegemoet gaan.

Op deze dag denk ik elk jaar opnieuw, met enige heimwee, terug naar de allereerste schooldag van mijn jongens. Ik weet nog exact welke boekentas ze hadden, welke outfit ze droegen en hoe de sfeer was. De sandwiches met Samson-worst, een kaasje erbij en hun lievelingskoekje, gepropt in hun zelfgekozen brooddoos. Bij aankomst hun jasje hangen aan de juiste kapstok die je kon vinden aan de hand van het symbooltje dat ze op een kaartje bij aankomst hadden gekregen. Ik herinner me een eendje en een vliegertje. En hoe proper uitgedost, fris en monter we ze in de morgen ook mochten afzetten, hoe moe en vuil we ze ‘s avonds weer konden ophalen. Maar ze hadden zich enorm geamuseerd en konden de dag nadien niet snel genoeg vertrekken. Hun eerste schooltje is er ondertussen niet meer, dat heeft plaats moeten maken voor nieuwbouw. Ik kan bijna niet geloven dat het al zo lang geleden is.

Stress voor een eerste schooldag is er ondertussen niet meer bij. Voor de oudste student van ons gezin, is het zelfs geen eerste schooldag vandaag. Die mag nog een aantal weken zijn wekker negeren vooraleer hij de studieboeken weer moet opnemen en een nieuw hoofdstuk in de hogeschool naar zijn keuze mag gaan schrijven. De jongste daarentegen is deze morgen vertrokken. Veel te vroeg trouwens, want ondertussen hebben de scholen al een aantal jaren de gewoonte om niet alle leerlingen op hetzelfde uur te laten komen op die eerste schooldag. Verwarring ten top dus.

Met die start komt er ook weer wat meer routine in het dagelijkse leven. Wat er dan op zijn beurt eveneens voor zorgt dat de dagen weer sneller zullen gaan en hectischer zullen worden. Deze morgen heb ik uit pure nieuwsgierigheid nog eens mijn Waze gecheckt rond 9u om te kijken hoeveel file er nog te verwerken viel. Het zal je niet verbazen dat er nog heel veel rode baantjes verschenen en dat de emoji’s er niet allemaal even gelukkig uitzagen. Waarschijnlijk net zo ongelukkig als de chauffeurs die opnieuw moeten staan aanschuiven en hopen om op tijd op hun volgende afspraak te kunnen zijn. En straks start het bumperrijden weer helemaal opnieuw wanneer iedereen opnieuw naar huis kan.

Voor mezelf, herinner ik mij vooral dat de eerste dagen school, spannend waren. Eerst afwachten met wie je in dezelfde klas kwam te zitten en dan nadien volgde de kennismaking met de leraren. Je verwachtte dat het in de eerste lessen, voornamelijk en zelfs uitsluitend zou gaan om de kennismaking en dat er zeker nog geen les zou gegeven worden. Die verwachting werd niet altijd even goed ingelost. Want je had er natuurlijk ook, die er de eerste les een opportuniteit van maakten, om eens te testen welk vlees ze in de kuip hadden en het schooljaar ingingen met het afnemen van een test, onder het mom van : ik wil weten hoeveel jullie nog onthouden hebben van vorig jaar of welk niveau jullie hebben voor mijn lessen. Tja, de trofee van de meest leuke leraar ging niet naar hen hè.
Jezelf voorstellen in de les was ook nog zo standaard momentje. Hoeveel blaadjes papier moesten niet worden ingevuld waarop je je naam, adres, hoeveel broers of zussen je had, en iets over jezelf, moest invullen. Eigenlijk kon je gerust een aantal exemplaartjes op voorhand maken zodat je er in de klas enkel nog de datum en de les of klasnummer moest opschrijven. En terwijl je toch bezig bent met het maken van deze briefjes, kan je er gerust nog een aantal naamkaartjes bijgooien, want niet elke leraar kon direct namen onthouden en liet zich behelpen door deze naamkaartjes. De leerling-durfal, gecombineerd met de nodige genen humor, zag hierin altijd een gelegenheid om de meest hilarische namen te bedenken. Combinaties van namen die in de strips Kiekeboe, schering en inslag zijn. De reactie van de leraar hierop, zorgde ervoor of die leraar bij onze favorieten ging behoren of dat we voor de rest van het schooljaar beter low-profile bleven.

Ik kan niet zeggen dat ik genoten heb van mijn schooljaren. Het basisonderwijs heb ik wel graag doorlopen, maar het secundair was niet altijd even fijn. Deze ervaring heeft me wel geleerd om heel attent te zijn naar mijn eigen kinderen en trachten op te pikken wanneer ze zich niet meer goed voelen op school. Het lijkt me wel, dat de drempel om als ouders naar een school te stappen en een gesprek te vragen over een bepaalde situatie, niet meer zo hoog is. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat je als ouder voor alles de hulp moet inroepen van de school. De school zorgt voor de kennis en het bijbrengen van noodzakelijke materie om het kind de nodige bagage te geven voor een verdere loopbaan. De waarde en normen moeten nog wel hoofdzakelijk worden bijgebracht door de ouders. Mijns inziens heeft de school hier enkel een aanvullende rol in te spelen. De combinatie van de twee moet goud waard zijn.

Vele jaren later, na de schoolcarrière, ben ik van het studeren gaan houden. Na mijn humaniora ben ik elke cursus, elke studie gaan bekijken als een gelegenheid om mij te verbeteren. En kennis zorgt er toch voor dat je in deze wereld iets meer je plaatsje kan opeisen in de omgeving die je voor jezelf kiest. En je kan voor alles bijleren. Talen, wiskunde, wetenschappen, techniek, zorg, cultuur, gastronomie, mode, sport,… Daar waar je de materie met plezier opslorpt, zal je je als een vis in het water voelen. Succes aan alle studenten voor het nieuwe schooljaar.

Fluo en de Joepie

Een aantal weken geleden deelde ik hier mijn herinneringen aan mijn allerjongste jaren, getriggerd door de top 700 van de seventies op Joe FM. De roes is nadien nog even blijven duren. Uiteindelijk werd het heden wel veel hardnekkiger en trok het me onverbiddelijk terug. Althans was dat toch de bedoeling, maar de voorbije week, nam ik opnieuw een trip down memory lane. De meest bewogen jaren 80 kwamen aan de beurt bij Joe FM. En terwijl ik de eerste herinneringen zag voorbijkomen tijdens de ochtend bij Sven en Anke, moest ik gedurende de voorbije week concluderen dat de jaren 80 voor mij voornamelijk bestonden uit crushes, gevolgd door het nodige liefdesverdriet. Schoolboeken en mappen volgeschreven met flarden van songteksten, versierd met het betere knip- en plakwerk waarvoor de toenmalige tijdschriften zwaar onder handen werden genomen voor het nodige oogstwerk. Zo ging ik op woensdag na school, steeds naar de krantenwinkel gelegen op de wandelroute naar de bus. Dankzij die enkele muntstukken was ik de fiere eigenaar van het boekje waar de meest hippe en geliefde popsterren, hun verhaal deden. Om nog maar te zwijgen van de lezersbrieven, waar tieners en pubers een antwoord probeerden los te weken van de redactie van dit tienerblaadje. In het midden van het boekje, had je de posters, de onschuldige centerfold. Als je pech had dan had je twee verschillende idolen die op de beide kanten van de poster afgedrukt stonden en moest je overwegen wie het zicht van de kamer kreeg en wie de muur. Ofwel kocht je twee Joepies, maar daar was mijn budget dan weer niet hoog genoeg voor. Op de bus zocht ik dan een eenzitje en moest ik af en toe eens opkijken, zodat ik mijn halte niet zou missen dankzij die blik van Morten Harket van A-ha, de snoet van Danny De Munk, de ontboezemingen van George Michael of het perfecte plaatje van Prince. Om af te sluiten was het noodzakelijk om de horoscoop te checken, zodat je al wist hoe je de komende week ging beleven. Bij goed nieuws kreeg je vleugels, bij slecht nieuws was de week al verloren nog voordat deze begonnen was. En wanneer het korte tekstje verwees naar een stiekeme aanbidder, was je ervan overtuigd dat het de persoon was waar je al een hele tijd verliefd op was, maar die eigenlijk niet eens wist dat je bestond. Hoop doet leven. Ik zou hem de komende week dus nog niet uit mijn hoofd moeten zetten, want de Joepie heeft gezegd dat het wederzijds is. Naïef zeker? De betekenis van dat woord is me heel snel, vrij duidelijk geworden. Zo hadden we als huistaak, de opdracht gekregen van de leraar om onze ouders een omschrijving te laten geven van hun zoon of dochter. Ze moesten dit op een briefje noteren en dat dienden we dan aan de leraar geven. Toen de leraar mijn briefje in zijn handen kreeg en voor heel de klas las wat mijn vader had geschreven, bleef bij mij voornamelijk naïef hangen. De leraar beaamde met kracht, maar moest me wel uitleggen wat het eigenlijk betekende. Destijds was ik daarvan aangedaan, nu begrijp ik het.

Foto door cottonbro op Pexels.com

Bon, de jaren 80 dus. De jaren van de fluo. Had ik de inhoud van mijn kleerkast mogen kiezen, dan gaf die ongetwijfeld licht in het donker. Ik was gek op die kleurtjes. Er waren er zoveel. Gele, roze, oranje korte t-shirts met een fotoprintje erop inclusief nog eens zoveel kleuren en glittertjes in verwerkt. Daarnaast had je de maatschappelijke t-shirts met een boodschap zoals de alomgekende Greenpeace shirts, ‘the rainforest endangered’. Oversized blazers met epauletten, leggings met beenwarmers en accessoires, heel veel accessoires. Zo moest je de look gewoon afwerken met heel grote oorbellen, halsketting met hele grote gekleurde kralen, zweetbandjes, heuptasjes, badges, en de meest glinsterende strik op een haarspeld in je haar.

De weekends in dit decennium, werden voor mijn zus en mij ingevuld met deelnames aan playbackshows verspreid over heel Vlaanderen. We waren te vinden op podia aan de kust , in de regio Antwerpen en dichter in de buurt in parochiecentra en dit dikwijls gedurende het hele weekend. Dat wil zeggen, vrijdag, zaterdag en zondag. Want wanneer één of ander buurtcomité heel veel geld wou verdienen, organiseerden ze de wedstrijd in voorrondes, halve finale en finale. Drie dagen optreden, drie dagen gevulde tenten en drie dagen veel omzet dankzij de verkoop van drank en eten. Ik moet zeggen dat we eigenlijk best wel goed waren. We eindigden dikwijls in de top 3 en mochten meerdere keren met de hoofdprijs naar huis. En we traden in één wedstrijd ook meerdere keren op. Zo was ik altijd van de partij als Barbra Streisand en de Mel van Mel en Kim. Na een weekend ons te hebben geprofileerd als volwaardig zangeressen en performers, konden we naar huis met allerhande prijzen. Dat kon variëren van een bon voor een kilo mosselen tot een elektrisch bijvuurtje, een bon voor een reis naar Lloret De Mar, een glazen servies, een radio-installatie, …. maar altijd vergezeld van een prijsbeker of medaille. Sommige trofeeën waren prachtig en uniek, maar bij sommigen kon je opmerken dat de vermelding ‘eerste prijs voor de beste duif’, nog net niet volledig was verwijderd op het sokkeltje. Er werd toen al volop gerecycleerd. Zo kwamen vele liedjes voorbij in de top van the eighties die heel dikwijls werden geplaybackt. Zo zag je op een wedstrijd soms wel tientallen Madonna’s, gevolgd door de vele Sandra Kim’s. Als je voor de zevende keer op een avond, een mini-Madonna van nog geen tien jaar, Like a Virgin ziet brengen, compleet met gekopieerde outfit en moves, moet je wel toegeven dat dit bij momenten wel de grenzen van goed fatsoen benaderden. Maar dan had je ook de optredens van meisjes en jongens waarvan je wist dat die ooit hun leven zouden doorbrengen op een podium. Zo zaten we ooit in dezelfde wedstrijd als Silvy De Bie, nu beter gekend als Sylver en Sam Gooris die Shakin’ Stevens imiteerde.

We werden als jeugd in de jaren 80 wel verwend met de nieuwe muziekzender MTV. Plots was het heel belangrijk dat een artiest, naast een geweldige song, nu ook een geweldige clip inblikte. Zo had je de pareltjes Take On Me van A-ha, de girl-power bij Cindy Lauper in Girls wanna have fun, de ruwheid in Jeanny van Falco, de aanranding van de non in de clip van The Golden Earring en de kracht van Simon Le Bon in de clip van Wild Boys van Duran Duran. De topper was ongetwijfeld het moment waarvoor ik ’s avonds langer wakker mocht blijven en de fantastische clip van Michael Jackson’s Thriller voor de eerste keer kon zien. De dag nadien was deze clip de start van wekenlange dansmomenten op de speelplaats. Met mijn toenmalige partner in crime, Elga, probeerden we de clip volledig na te spelen. Zij kreeg de rol van Michael en ik die van het hysterische meisje die een lichtelijk afschuwelijke date had met enig horror-gehalte.
Het was pas wanneer het haar van Michael tijdens een opname van een Pepsi-reclame, in brand ging, dat we besloten om Thriller te laten wat het was.

Foto door Burak K op Pexels.com

Als MTV niet te zien was, dan keek ik wel naar Knight Rider, The Cosby Show, Miami Vice, Airwolf, The Dukes of Hazzard…maar ook naar het ‘lichtere’ genre zoals de Snorkels, de troetelbeertjes, Alf, Candy, Zeg eens aaaaa. The eighties, ….. het zijn de jaren voorafgegaan aan die volwassenheid, de jaren van mijn eerste kater, mijn eerste kus, goeie rapporten en slechte, ruzies, vriendschappen, hobby’s die een kans kregen en hobby’s die snel vergeten werden en de jaren waarin ik mijn eerste uren in de discotheken spendeerde. De discotheek Ckomilfoo in Dendermonde was voor mij toen the place to be. De replica van een vliegtuig tegen het plafond, een carlsberg met een rietje in de hand, een vierkante meter trachten te veroveren op de dansvloer en als het even kon ook die knapperd die op die andere vierkante meter stond, trachten te overtuigen dat er in die van jou nog plaats was. Het zijn mooie herinneringen. Er waren er ook vele andere, maar die top 1000 bij Joe heeft mij toch terug gekatapulteerd naar de mooiste momenten. En dit is waarom fluo altijd een speciaal plaatsje in mijn hart en kleerkast zal hebben.