Echte geuren van ylang-ylang, rozenolie, eucalyptus en patchouli.

Yoga, meditatie, mindfulness,… zijn het mode-begrippen, dagelijkse bezigheden van een generatie hipsters of een levensnoodzakelijke tijdbesteding in deze razendsnelle en overgestimuleerde maatschappij? Tijdens mijn jongere jaren was de interesse enigszins al wat gewekt. Vooral omdat het toen nog niet ‘in’ was en mijn nieuwsgierigheid alleen maar ging naar zaken die anderen niet deden. Desondanks ging mijn jachtig leventje toen te snel en bleef de beleving ervan eerder beperkt tot het lezen van een boekje of het bekijken van een video. Tijd om dit in de praktijk om te zetten, kon ik er niet aan besteden. En waarom ook eigenlijk. Ik was jong, wou heel veel meemaken en in kleermakerszit in een hoekje van de kamer gaan zitten, met op de achtergrond de geluiden van kabbelend water, afgewisseld met een gong en de repeterende ommm-geluidjes, hoorde daar toen eigenlijk niet echt bij. Bij momenten hoop ik dat ik toen wel die draad had opgepikt.

Foto door Mikhail Nilov op Pexels.com

Een aantal jaren geleden, had een vriendin me toch kunnen overhalen om yogalessen te nemen. Onze vriendschap was nog pril en ik wou vooral een goeie vriendin zijn, waardoor ik mij heel snel liet meeslepen met het verkooppraatje. Mijn gemoedstoestand was toen niet echt top en ik had vooral nood aan meer tijd, rust en zelfverzorging. Dus kocht ik mij een yoga-matje en een nieuwe outfit van zacht katoen in een pastelkleurtje, afgewerkt met juweeltjes van maansteen, rozenkwarts en amethist. Aangezien ik mij had verwacht aan een open ruimte met veel lichtinval, heerlijk geuren van etherische oliën, ontspannende achtergrondgeluiden, een charismatische lesgever en omringd door gelijkgezinde positieve mensen, kon mijn ontgoocheling niet groter zijn. Mijn vriendin, die eigenlijk ook voor de eerste keer dit onbewandelde pad betrad en ik, moesten op zoek gaan naar een beetje ruimte achteraan de donkerbruine zaal. Uiteindelijk vonden we nog wat plaats, net voor de tientallen opeengestapelde houten stoelen die overdag ongetwijfeld her en der verspreid stonden in dit zaaltje, maar die voor de yoga-klas werden verbannen naar de uiterste en donkerste hoek. De vloer kon ongetwijfeld een sopje of minstens een swiffer-beurt gebruiken. Nog een geluk dus dat het matje groot genoeg was zodat contact met de grond tot het minimum kon worden beperkt. Al snel moest ik ook ontdekken dat de etherische oliën niet waren gemaakt van heerlijk cederhout, ylang-ylang, rozenolie, eucalyptus of patchouli maar van zweetkousen, lookadem, gebrek aan frisse lucht, stofgeur van de oude houten lambriseringen en rook van een niet-geurende kaars. Het was vrij duidelijk dat hier een levendige fantasie meer dan nodig zou zijn om in de gepaste sfeer te komen. De charismatische lesgever was in mijn ogen niet zo charismatisch, maar dit kan uiteraard liggen aan mijn definitie hiervan, gezien de vrouwelijke fans op de eerste rij hier schijnbaar wel van overtuigd waren. Mijn vriendin en ikzelf waren dus verbannen naar achteraan en kregen het gezelschap van een tweetal deelnemers die meerdere malen per week van de partij waren en er telkens voor kozen om op deze plaats te komen liggen. Tijdens de les werd ons heel duidelijk waarom zij deze keuze hadden gemaakt of waarschijnlijk onder lichte groepsdruk, het achtersteven hadden moeten kiezen. Blijkbaar zorgen bepaalde yoga-poses voor specifieke luchtverplaatsingen in het lichaam. En aangezien er wordt gevraagd om je zoveel mogelijk te ontspannen, vallen er al eens wat remmingen los. In een ruimte vol personen die heel dicht bij elkaar liggen en waar geen achtergrondmuziek speelt, worden deze ervaringen heel snel gedeelde ervaringen. Niet echt ervaringen waar ik op een dinsdagavond met compleet onbekenden, getuige van wil zijn. Daarenboven was het uitgesloten dat ik tijdens deze yoga-sessies, oogcontact zou maken met mijn vriendin, zodat een spontane lachbui ons uit de zaal zou gezet hebben. Bij het afsluiten van de sessie, krijg je nog even de tijd om volledig te ontspannen. De hoop dat, bij het in rust brengen van het lichaam op de mat en het sluiten van de ogen, de stilte zou terugkeren, bleek mijn laatste sprankeltje hoop op ontspanning, in rook op te gaan. Mijn buurman die zodanig ontspannen was dat hij in slaap was gevallen, bleek een snurker te zijn. Pas op, ik heb nadien toch nog pogingen gedaan om dit hele yoga-gedoe een kans te geven en ik was nog een aantal weken van de partij in dit sombere zaaltje, maar toen we tijdens de periode van Pasen, plots met zijn allen in een kring rond een brandende kaars moesten gaan zitten, onze focus minutenlang op de vlam moesten richten terwijl een mandje met paaseitjes werd rondgegeven als traktatie, heb ik mijn handdoek in de ring gegooid.

Foto door Elly Fairytale op Pexels.com

En al die tijd heb ik geen enkele poging meer gedaan om dit opnieuw te doen. Ontspannen lukt mij gewoon niet. Tijdens een sessie bij de psychologe een aantal jaren geleden, vond zij het noodzakelijk dat ik mij meer zou gaan ontspannen. Na enkele maanden te praten vanuit een comfortabele zetel, mocht ik eindelijk plaats nemen op die heerlijke ligzetel voor een relaxatieoefening. Na een herhaaldelijk proberen, heeft ze het maar opgegeven. Dit lukte mij gewoon niet. Piekeren, nadenken, oplossingen zoeken, lijstjes maken, dagplanningen, strategieën bedenken, fantasie, verhaaltjes, liedjes zingen… ze houden mijn brein gewoon constant bezig. Zelfs ademhalen op een bepaald ritme was een zodanig verdomde opgave die ik niet kon uitvoeren. Tja, we zullen wel ontspannen op een andere manier dan zeker? Ondertussen staat mijn boekenkast ook vol met boeken over mindfulness, ontspanningsoefeningen en zelfzorg, maar het lezen ontspant mij meer dan de oefeningen zelf. En trouwens, een goeie boekenkast moet toch ook niet altijd gevuld worden met romans en fictie?

Foto door Scott Webb op Pexels.com

Maar, ik heb onlangs een nieuwe poging ondernomen om mindfulness in mijn leven te brengen. En ik moet zeggen dat ik succesvoller ben dan voorheen en ik kan het voorlopig ook nog volhouden. Zo heb ik de VR-app ‘Tripp’ geïnstalleerd. Tja, ik ben een ‘gadget-madame’. Alles wat met gadgets te maken heeft, wekt mij interesse. Allernieuwste snufjes op gebied van elektronica, gaming, domotica, smartphones,… zorgen ervoor dat mijn budget niet op mijn spaarrekening belandt maar op de spaarrekening van de verkopers. Tripp is een toepassing in de wereld van virtual reality die ervoor zorgt dat je de juiste sfeer, geluiden, kleuren en omgeving voorgeschoteld krijgt terwijl je eigenlijk in je eentje in je eigen kamer, met een vr-bril op je snoet, een ontspanningsoefening doet. En er is voor ieder wat wils. Zo lukt het mij om mijn zorgen even aan de kant te zetten wanneer ik omgeven wordt door natuurbeelden. Een rivier met kristalhelder water die tussen de diepe bebossing een weg zoekt richting monding, de stilte van grasvelden tussen de hoge bergen, de rollende golven op een verlaten strand, een open meer met een bootje aan de steiger dat zachtjes meedeint op het ritme van een hartslag. Dit is de omgeving die me even doet stilstaan bij de pracht van de natuur en in contact laat komen met mijn innerlijke zelf. Of ik log in bij een ruimtescene, zwevend van Jupiter naar Saturnus, genietend van de oneindige ruimte omgeven door de helderste sterren, maar met het comfort van je eigen bedje of zetel en het bordje ‘niet storen’ aan de deurklink. Het bevalt me zodanig dat ik ondertussen een maandelijks abonnement heb genomen en gisteren een sessie over mindfulness heb gevolg, rechtstreeks vanuit de VR-zaal. En ik luister. Ik luister naar wat de lesgever te vertellen heeft en ik tracht om het dit keer echt te voelen en ditmaal ruik ik de echte geuren van ylang-ylang, rozenolie, eucalyptus en patchouli.