May U live 2 See the Dawn

Vandaag kleurde de dag iets meer purper dan alle andere dagen. Vandaag is het vijf jaren geleden dat ik mijn muzikale God ben verloren. Vandaag is Prince al vijf jaar overleden. Ik herinner mij nog exact het moment dat ik het nieuws te horen kreeg. Ik stond in de badkamer, mezelf klaar te stomen om naar de dansles te gaan. Plots hoorde ik mijn man mij naar beneden roepen. Iets in zijn stem deed me besluiten om daar onmiddellijk gevolg aan te geven en niet terug te roepen dat ik nog wel even bezig was. Eenmaal beneden stond de tv op en vertelde hij me heel voorzichtig dat Prince was overleden. Heel voorzichtig, want hij wist heel goed hoe belangrijk ik deze artiest vind en wat vreesde voor mijn reactie. Uiteraard geloofde ik dit niet direct. Dit kan toch niet. Op 57-jarige leeftijd sterf je toch niet en vooral Prince niet, want hij is onsterfelijk. De beelden op de tv, die ondertussen heel wazig waren geworden en waarvoor de oorzaak niet bij de kwaliteit van het scherm lagen, lieten geen twijfel meer bestaan. Vanaf nu moest ik het doen met enkel de muzikale erfenis en de reeds genomen foto’s, films en video’s van mijn idool. Nooit meer een nieuwe single, nooit meer een geweldig concert, nooit meer een eigenzinnige film, nooit meer iconische interviews, nooit meer die blik …. nooit meer hem. En dat deed pijn.

Ik beschouw mezelf eigenlijk nog wel een vrij nuchter iemand en ik heb sinds mijn jeugdjaren nooit overdreven gereageerd op een persoon, groep of hype, maar Prince is altijd heel belangrijk geweest in mijn leven. Toen ik op twaalfjarige leeftijd samen met een vriendin, clips en dansjes imiteerde van Michael Jackson, vond mijn vader dat het de hoogste tijd was om mij andere muzikale oorden op te laten zoeken en hij gaf mij het repertoire van Prince vanuit de platenkast. Ik moet wel zeggen dat het hem eerst wel wat moeite heeft gekost om mij van het zachtere genre van Michael Jackson, te overhalen om Prince te gaan beluisteren. De teksten van Prince alleen al, lieten het tienermeisje in mezelf op sommige momenten tilt slaan van gène. De beelden die erbij kwamen, waren toen al helemaal grensverleggend. Maar ze lieten me niet onberoerd. Het moment dat ik helemaal overstag ben gegaan was op het concert te Werchter op de leeftijd van 16 jaar. Mijn vader had mij een ticket gekocht en samen met nog een vriend, gingen we met ons drietjes naar de weide voor dit memorabele concert. Ik herinner mij die dag ook nog als gisteren, weet nog exact mijn outfit, voel nog de temperatuur op de weide en hoor nog de bassen en zalige stem van deze ongelooflijk charismatische zanger. Toen hij de eerste tonen van The Question of U inzette, wist ik dat ik helemaal verloren was en dat er helemaal niemand meer zou komen, dat mij op muzikaal gebied nog meer kon bekoren. Dit was gewoon muziek in de overtreffende trap.

Met de leeftijd kwam er natuurlijk ook meer en meer interesse in de persoon Prince zelf. Zijn ondeugende en sexy blik van hem tijdens een concert of video, zorgde voor een warme gevoel vanbinnen en ik moet dan ook toegeven dat hij voor mij de meest sexy man ter wereld werd. Je kan je al gaan voorstellen dat vriendinnen en vrienden het hier niet altijd mee eens waren en zich afvroegen wat ik in hemelsnaam kon zien in het purperen persoontje met enkele zeer vrouwelijke trekjes. Maar ik kon dat niet uitleggen, je moest dat gewoon voelen. En ik trok me van de commentaren dan ook helemaal niks aan en droomde lustig verder. Ik vertelde mijn man dan ook altijd dat als ik, net als Ross en Rachel in Friends, een kaartje met one-night stands zou opmaken, hier maar één man zou opstaan en dat zou Prince zijn.

Sinds mijn jeugd is hij altijd heel aanwezig geweest in vele fases van mijn leven. Zo kan ik verschillende albums volledig plaatsen in bepaalde periodes, gekoppeld aan school, woonplaats, vriendschappen, werk, …. Ik herinner me vooral ook mijn vriendin Patricia die wel wat ouder was dan mezelf, maar vooral even verzot was op hem. De periode dat ik met haar heb doorgebracht, koppel ik vooral aan het album Lovesexy (met de geweldige albumcover 😉 )en Sign of the Times. Aangezien ik niet gelovig ben, zijn een aantal teksten van hem wel blijven hangen en heb ik die heel kritisch benaderd. Zo is The Cross van het album Sign of the Times toch een favorietje geworden. Eigenlijk beschouw ik Sign of the Times zelfs mijn favoriete album. Toen ik later hoorde dat hij een getuige van Jehovah was geworden, zou een persoonlijk bezoek van hem mij zonder twijfel hebben overtuigd, alleen al om iets gemeenschappelijk te hebben.

Ik was ook helemaal fan van zijn films. Purple Rain is ongetwijfeld de meest gekende en geprezen film van hem, maar ik heb toch ook een zwak voor Under the Cherry Moon. Deze zwart-witfilm van 1986 had een aparte stijl van humor waar ik weg van was. Voor de insiders : The Wrecka Stow is gewoonweg hilarisch. Nadien was Graffiti Bridge eerder een prent voor de liefhebber van Prince. De acteerprestaties waren duidelijk ondergeschikt aan de muziek, maar die bleef geniaal.

Processed with VSCO with preset

Ik kan natuurlijk blijven albums opnoemen, maar dat is niet echt de bedoeling. Het is trouwens ook heel moeilijk om een overzicht te maken. Hij liet me kennismaken met rock, blues, jazz,…. en ik ging altijd volledig mee in het verhaal. Zo is er een Prince voor mij bij elke gemoedstoestand en zo is hij er bij elk pijntje, elke vreugdemoment en elk ik-momentje. 21 Nights in London is ook zo een concert dat heel regelmatig uit mijn boxen vloeit. Ik heb het geluk gehad om sinds 1990, elk concert op Belgische bodem te mogen meemaken. Ik heb mijn man dan ook bijna zo goed als altijd op sleeptouw genomen en ik ben ervan overtuigd dat hij moet erkennen dat er nooit een betere entertainer is geweest dan Prince. Buiten het concert op de weide van Werchter in 1990, was er het concert op dezelfde weide in 2010. Het magische moment bij het aanslaan van de tonen Purple Rain, waarbij plots de hemel open brak en de regen met bakken naar beneden kwam, de spots met purperen licht over onze hoofden scheen en hij zijn vinger naar boven richtte samen met zijn gemeende dankbare blik, zal voor eeuwig in mijn geheugen gegrift staan. Dit neemt er mij niemand ooit nog af. Een jaar daarna in 2011 mochten we hem verwelkomen op het Sint-Pietersplein te Gent. Toen had ik het geluk om op de tweede rij te staan. Wat voor mij heel veel betekende aangezien ik net als hem, slechts 1m56 mag opschrijven als ze mij naar mijn lengte vragen. Wanneer Shelby, één van zijn vrouwelijke backing-vocals, op het einde van het concert de rij afspeurde en random mensen eruit pikte om mee op het podium te mogen, was ik bijna bij de gelukkigen. Ik moest spijtig genoeg de duimen leggen ten aanzien van een dame die iets straffer en mondiger was dan mezelf. Spijtig uiteraard, maar dit heeft mijn avond niet minder geweldig gemaakt. Wetende dat deze gelegenheid nooit meer zal komen, dat ik nooit meer de afsluitende woorden ‘thank you, goodnight….’ na een live-show zal horen, bezorgt me een heel nostalgisch maar somber gevoel.

Toch blijft hij Forever in My Life. Bij het ontwerp van mijn verlovingsring, is het gekende symbool ingewerkt en enkele jaren geleden heb ik dit symbool in een tattoo laten verwerken. Als je naar mijn linker onderarm kijkt, kan je mijn liefde zien. Maar ondanks al deze materiële en minder materiële tekenen van affectie zit het grootste in mijn hart en dat gaat er nooit meer uit. Rainbow Children forever. May U live 2 See the Dawn.