Wat als, wat als, plotseling waarom wordt

Wat als je benen, je lichaam niet meer kunnen dragen? Jou niet meer kunnen brengen naar de plaatsen die in je hoofd als eindbestemming zijn opgegeven. Je niet meer rechtop kunnen laten staan, zodat je zichtbaar bent tussen een groep mensen die al pratend of luisterend, elkaar in de ogen kunnen kijken. Jou de bewegingsvrijheid ontnemen om naar een afspraak te gaan waar vrienden of collega’s, jou verwachten. De moves niet meer kunnen uitvoeren die nodig zijn om die geweldige choreografie van je favoriete dansleraar onder de knie te krijgen. De kracht ontbreken om lange wandelingen of een dagje shoppen in je agenda te plannen. Te onstabiel zijn om alsnog staande te kunnen blijven in de rollercoaster van het leven.

Wat als je armen te zwaar zijn om de dagdagelijkse karweitjes af te kunnen vinken. Te zwaar om penselen en verftubes boven te halen, zodat het onafgewerkte schilderij op de schildersezel in de hoek van de kamer, abstract blijft in plaats van gedetailleerd. Niet meer de mogelijkheid hebben om iemand te kunnen omarmen en dicht tegen jezelf te kunnen trekken, zodat de huidhonger kan gestild worden. Te kort reiken om dromen waar te maken en plannen uit te voeren. Te weinig kracht hebben om vast te kunnen houden.

Wat als het hart het regelmatige ritme is verloren en de ene moment de uitvoering geeft van een ballade, afgewisseld met de disco-tonen van Staying Alive om nadien plots over te schakelen naar een techno-sessie versie Charlotte De Witte, om te eindigen met de stevigere hardcore house.

Foto door ERIC CHEN op Pexels.com

Wat als je longen te weinig zuurstof nemen. Jouw lichaam niet meer volledig kunnen voorzien van de nodige brandstof. Ademen geen automatisme is die gecontroleerd, en in juiste hoeveelheid worden uitgevoerd. Wat als vier tellen inademen, vier tellen stoppen, vier tellen uitademen en vier tellen stoppen, een dergelijke concentratie vraagt dat je je moet gaan afzonderen om het enigszins correct te kunnen uitvoeren. Wat als de lucht niet meer voorbij je middenrif geraakt, maar zijn reis beƫindigd in de bovenste regionen van je luchtwegen.

Wat als je hoofd verandert in een donkere ruimte, waar woorden tegen de muren botsten, op zoek naar de uitgang. Flitsend snel, waardoor vonken ontstaan die hier en daar zicht geven op de omvang van de warboel. Waar chaos heerst en de dirigent al een tijdje zijn baton heeft laten vallen, waardoor deze op zijn handen en voeten, al tastend in de duisternis, op zoek gaat naar zijn verlengstuk, zodat de symfonie kan worden hervat. Waar schuifjes in de kasten van allerlei herinneringen, open en dicht springen en hun inhoud over de vloer uitbraken. Zonder onderscheid te maken tussen de schuifjes met goede of slechte herinneringen, verdrongen of toegelaten. Waar de opdrachten en taken onderling in conflict gaan omtrent de prioriteit en belangrijkheid die ze zichzelf toewijzen. Waar de verdeler van de serotonine zich al een tijdje niet meer heeft laten zien. Waar de schreeuw om rust en orde het hoogst is.

Foto door Anni Roenkae op Pexels.com

Wat als, wat als, plotseling waarom wordt.

Advertentie